แชะ แชะ แชะ แช่…….แล้วยานพาหนะเพียงหนึ่งเดียวของฉันก็แน่นิ่งตรงหน้าบ้าน เอาล่ะ ลองใหม่อีกครั้ง แชะ แชะ แช่……คราวนี้แชะน้อยกว่าครั้งแรกเสียอีก ไม่ว่าจะบิดกุญแจไปอีกกี่ครั้ง น้องแดงน้อยของฉันก็ไม่มีวี่แวว จะขยับเขยื่อนเลื่อนกรายเลยแม้แต่น้อย แต่หลังจากเรียกช่างซ่อม ซึ่งพักหลังกลายมาเป็นช่างซ่อมประจำ เหตุเพราะน้องแดงน้อยซึ่งกำลังโตเป็นหนุ่มด้วยวัยย่างเข้า 9 ขวบ มักออกอาการงอแงอยู่บ่อยๆ ช่างสมพงศ์บอกกับฉันว่า “แบตหมดนะน้อง นี่ๆ ดูสิ เกลียวเป็นสีดำเลยนะ นี่ๆ” ฉันได้แต่พยักหน้า เพราะความรู้อันน้อยนิดกว่าหางอึ่งเกี่ยวกับยานยนตร์ไม่ เคยบันทึกเอาไว้เลยว่า แบตเตอร์รี่ในรถของเรามันมีวันหมดได้เหมือนกัน! ใช่ คุณอาจหัวเราะ…