นานาสาระ ภูเก็ต only

ภาษาภูเก็ต – ญาติพี่น้อง

ญาติพี่น้อง

“ภาษาถิ่น” ชาวภูเก็ตนอกจากจะใช้ภาษาไทยภาคกลาง ในการติดต่อราชการแล้ว ยังมีการใช้ภาษาท้องถิ่น ในการติดต่อสื่อสารกันอีกด้วย ซึ่งภาษาถิ่นภูเก็ตนั้น มีเอกลักษณ์ในตัวเอง ที่แสดงให้เห็นถึง การผสมผสานทางวัฒนธรรมเป็นอย่างดี เนื่องจากเป็นภาษาที่มีภาษาอื่นปะปนอยู่ เช่น ภาษาจีน มลายู อังกฤษ

คำศัพท์เกี่ยวกับญาติ

ป๋า พ่อ
มะ แม่
ก้อง ปู่, ตา
อาม่า ย่า, ยาย
จ้อ ทวด
อา โป๋ หญิงแก่รุ่นเดียวกับย่า, ยาย
เช้ง เก้ พ่อของลูกสะใภ้-เขย
เช่อึ้ม แม่ ของลูกสะใภ้-เขย
ก้อ พี่สาว-น้องสาวของ พ่อ
อี๋ พี่สาว-น้องสาวของแม่
กู่ พี่ ชาย-น้องชายของแม่
เจก น้องชายของพ่อ
แปะ พี่ ชายของพ่อ, บางครั้งใช้เรียกชายสูงอายุ
จี้ม อา สะใภ้
เตี่ยว อาเขย, น้าเขย, ลุงเขย
อึ้ม ป้า สะใภ้(ฝ่ายพ่อ)
กิ่ม น้าสะใภ้, ป้าสะใภ้(ฝ่ายแม่)
จี้ พี่สาว
โก้ พี่ ชาย
โส พี่สะใภ้

* หมายเหตุ คำศัพท์เกี่ยวกับญาตินี้สามารถนำมาผสมคำทั้งโดยการผสมกับคำศัพท์ที่เกี่ยว กับเครือญาติ และนำไปผสมกับคำศัพท์ที่เกี่ยวกับจำนวนนับ เพื่อให้เกิดความหมายใหม่เป็นการเฉพาะเจาะจงได้

* ใช้คำศัพท์ที่ เกี่ยวกับเครือญาติมาผสมคำกันเอง เช่น เช่น แปะก้อง คือพี่ชายของปู่หรือตา หรือ จี้มโป๋ คือน้องสะใภ้ของตา

* ใช้ตัวเลขใส่เข้าไป เช่น ยี่ก้อ คือ ลูกสาวคนที่สองในครอบครัวของแม่(พี่สาว-น้องสาว) หรือ ยี่จี้ม คือ อาสะใภ้คนที่สอง (ภรรยาของน้องชายคนที่สองของพ่อ) แต่มีคำเฉพาะที่ไม่ใช่จำนวนนับที่ใช้กัน คือ ตั๋ว ซึ่งหมายถึงใหญ่ และ เสย ซึ่งหมายถึงเล็กสุด เช่น ตั๋วจี้ หมายถึงพี่สาวคนโต หรือ เสยก้อ หมายถึงน้องสาวพ่อคนสุดท้อง หรือเสยจี้มโป๋ หมายถึงภรรยาของน้องชายคนสุดท้องของตา

Post Comment