ฉิ้งฉ้าง ป่าวล้าง หล่างถึง… เคยได้ิยินกันไหมเอ่ย??? ป่าวล้าง มิได้เป็นสำนวนของวัยรุ่นสมัยนี้ ที่พูดจาภาษา MSN แบบว่า “ป่าวล้าง ฉันไม่ได้ล้างจริงๆ นะ” แต่ ป่าวล้างที่ว่า เป็นชื่อขนมชนิดหนึ่งของชาวภูเก็ต นิยมทานกันตอนเช้าๆ กับกาแฟ แต่ใครอยากทานตอนอื่น ก็ได้ ไม่ผิด กติกา แต่อย่างใด เปาล้าง หรือ เป่าล้าง หรือ ปาวล้าง หรือ ป่าวล้าง คือ…

ของกินคลายร้อนของบางคนอาจเป็นไอศครีม น้ำแข็งใส หวานเย็น น้ำเย็นแสนธรรมดา แต่ถ้าคุณมาถามชาวภูเก็ต รับรองว่าหนึ่งในคำตอบที่คุณจะได้รับคือ “โอเอ๋ว” อะไรคือ โอเอ๋ว งงล่ะซิ? เด่วเราอาสาพาคุณไปสวัสดีโอเอ๋วกันให้ถึงหน้าร้านกันเลยทีเดียว โอ เอ๋ว เป็นของหวานชนิดหนึ่ง หน้าตาคล้ายวุ้น ทำจากเมล็ดโอเอ๋ว มีลักษณะคล้ายเม็ดแมงลัก โดยนำมาแช่น้ำ แล้วเอาเมือกที่ได้มาผสมกับเจี่ยกอ ส่วนผสมหลักที่ขาดไม่ได้เพราะจะทำให้โอเอ๋วจับตัวเป็นก้อนคล้ายวุ้น และใส่กล้วยน้ำว้า กินพร้อมกับถั่วแดง ใส่น้ำแข็งใส ราดน้ำหวานสีแดง รสชาติหวาน หอม อร่อย ชื่นใจ ดับร้อนดับกระหายได้ดีทีเดียว ราคาโอเอ๋วไม่แพงค่ะ…

ตำนานนางเลือดขาวถูกหยิบยกขึ้นมาประเด็นอีกครั้งเมื่อไม่กี่ปีมานี้ เป็นเรื่องที่เล่าสืบต่อกันอย่างแพร่หลายทั้งในบ้านเราและมาเลเซีย อย่างไรก็ดี ตำนานนางเลือดขาวที่เกี่ยวข้องกับการสร้างวัดพระนางสร้าง ที่เล่าต่อกันมาจนถึงปัจจุบันนี้แตกต่างกันเป็นสองสำนวน (ปัจจุบันไม่มีหลักฐานใดๆ ในวัดพระนางสร้างที่เกี่ยวเนื่องกับตำนานดังกล่าวหลงเหลืออยู่แล้ว) ตำนานแรก พระนางเลือดขาวเป็นธิดาเจ้าเมืองแห่งหนึ่ง เกิดทำผิดจารีตประเพณีโทษถึงขั้นประหารชีวิต แต่ได้ขอพระบิดาว่าก่อนตายนางขอสร้างวัดสองแห่ง เพื่อเป็นบุญกุศล ติดตัวไปภพหน้า พระบิดาก็ยินยอม โดยจับนางใส่ลอยแพไปจนกระทั่งมาถึงเกาะภูเก็ต จึงได้สร้างวัดพระนางสร้างขึ้น พร้อมทั้งเอาทรัพย์สมบัติที่เหลือจากการสร้างวัด ไปซ่อนไว้ในถ้ำเขาน้อย อยู่ในบริเวณใกล้กับวัดฉลอง  โดยมีปริศนาลายแทงว่า “เขาน้อย มีอ้อยช้างคลาน มีทองสามพาน อยู่ตีนเขาน้อย” หลังจากนั้นนางก็เดินทางไปสร้างวัดอีกแห่งที่ อ. ฉวาง จ. นครศรีธรรมราช ซึ่งอาจเป็นวัดแม่นางเลือดขาว…

ประวัติหลวงพ่อแช่มวัดฉลอง พระนิพนธ์ของ สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ เมืองภูเก็ตเดิมขึ้นอยู่ในกระทรวงกลาโหม จนเมื่อฉันเป็นเสนาบดีกระทรวงมหาดไทยแล้ว จึงได้โอนมาขึ้นกระทรวงมหาดไทย ฉันลงไปตรวจราชการหัวเมืองมณฑลภูเก็ตครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2441 เวลาฉันพักอยู่ที่เมืองภูเก็ต พระครูวิสุทธิวงศาจารย์เป็นที่สังฆปาโมกข์เมืองภูเก็ต อยู่ ณ วัดฉลองมาหา พอฉันแลเห็น ก็เกิดพิศวงด้วยที่หน้าแข้งของท่าน มีรอยปิดทองคำเปลวแผ่นเล็ก ๆ ระกะไปราวกับพระพุทธรูป หรือเทวรูปโบราณที่คนบนบาน เมื่อพูดจาปราศรัยดูก็เป็นผู้มีกิริยาอัชฌาสัยเรียบร้อย อย่างผู้หลักผู้ใหญ่เวลานั้น ดูเหมือนจะมีอายุได้สัก 60 ปี ฉันถามท่านว่าเหตุไฉนจึงปิดทองที่หน้าแข้ง ท่านตอบว่า “เมื่ออาตมาภาพเข้ามาถึงในเมือง พวกชาวตลาดเขาขอปิด” ฉันได้ฟังอย่างนั้นก็เกิดอยากรู้…

ขับเคลื่อนด้วยแรงหิว ผลักดันด้วยความเมื่อยล้า จากการเดินมาราธอนราวสองชั่วโมงในตอนเช้า เราต้องการที่พักขา และหาอะไรใส่กระเพาะเป็นการด่วน เมื่อหิวกันมาก สมองก็ตื้อ คิดอะไรไม่ออก ที่เดียวที่อยู่ในความคิดได้ตอนนั้นคือ ห้างที่ใหญ่ที่สุดในละแวก คือ จังซีลอน ที่หมายเฉพาะกิจ สองคนจึงก้มหน้าก้มตา เดินตัดเข้าป่าตองสายสอง มุ่งหน้าหามื้อเที่ยง พอเหยียบห้างได้ ก็วางใจไปได้เปลาะนึงว่าเรารอดตายจากอาการหิวโซแน่แล้ว ทีนี้เป็นเรื่องของการตัดสินใจว่าจะกินอะไรกันดี เดินๆ มองๆ มีทั้งร้านอาหารดูดีมีระดับ แล้วก็ร้านเฟรนไชส์ดังๆ ให้เลือกเยอะแยะไปหมดตั้งแต่ทางเข้าเลยทีเดียว แต่เราก็ยังไม่ตัดสินใจ จนในที่สุด ขาสองข้าง (ที่อ่อนปวกเปียก ประมาณตอนแฮร์รี่ พอตเตอร์…

เราไปป่าตองกันก็หลายครั้งแล้ว แต่ไม่เคยไปแบบนักท่องเที่ยว อาจจะเรียกได้ว่า “ผ่าน” มากกว่า แวบนึงก็เกิดความคิดว่า อยากเที่ยว ป่าตอง ขึ้นมา ตกลงใจได้ จึงวางแผนออกเดินทาง (ไม่รู้จะเรียกว่าแผนได้รึป่าว เพราะเรากับเพื่อน รวมเป็นสอง ตั้งใจกันว่า จะไปตามที่ใจเรียกร้อง) ราวๆ เก้าโมง หลังจากหาอะไรกินกันเป็นที่เรียบร้อย เราก็เดินไปขึ้นรถสองแถวกัน ถึงถนนหน้าตลาดสดเทศบาลแล้ววว…. (หลังจากนี้เป็นเรื่องราวและบทสนทนาของเพื่อนสาวสองคน) ซื่อฉู่: นี่ไงคิวรถ…แก!! เหม่ยเซิง: อือๆ เราก็ถ่ายรูปไป ไอ่เพื่อนก็เดินต่อไป ซื่อฉู่: ไหนอ่ะ…

ประเด็นหลักๆ ที่จะทำให้การท่องเที่ยวแต่ละครั้งของคนส่วนใหญ่ เป็นที่น่าประทับใจนั้น นอกจากความสวยงามของสถานที่ท่องเที่ยว ที่พักที่ถูกใจแล้ว อาหารยังต้องถูกปากอีกด้วยจึงจะถืิอว่ายอดเยี่ยม สำหรับจังหวัดภูเก็ตของที่มีความสวยงามของธรรมชาติสูงพอๆ กับความหลากหลายทางวัฒนธรรม เรื่องของอาหารการกินก็โดดเด่นไม่น้อย นักท่องเที่ยวที่มาเยือนจึงอดไม่ได้ ที่จะหาโอกาสลิ้มลองรสชาติความเป็นภูเก็ตผ่านเมนูเด็ดต่างๆ ตามร้านอาหารทั่วทั้งเมือง เราร่ำรวยเรื่องวัฒนธรรมการกินมานานแล้ว ร้านอาหารมากมายที่เปิดกิจการตั้งแต่สมัยภูเก็ตยังไม่เป็นที่รู้จัก ในหมู่นักท่องเที่ยวอย่างทุกวันนี้ ในจำนวนนั้นมีหลายร้านที่ปัจจุบันกลายเป็นตำนาน เป็นสาขาดั้งเดิม เป็นร้านที่มาภูเก็ตแล้วไม่ไปกินไม่ได้  โด่งดังไปร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ แต่ก็มีอีกหลายร้านที่ดำรงตัวเงียบๆ ท่ามกลางความหวือหวา วุ่ยวาย ไม่ได้เป็นร้านค้าที่ต้อนรับนักท่องเที่ยวมากมาย แต่เป็นร้านประจำของลูกหลานชาวภูเก็ตหลายๆ ครอบครัว มานานแล้ว หนึ่งในจำนวนนั้น คือ ร้านหมี่ แปะเถว…

ถึงก่อนมีสิทธิก่อน มาก่อนได้ก่อน เกิดก่อนแก่ก่อน และอะไรก็ตามที่มัน “ก่อน” มักจะให้ความรู้สึก “ได้เปรียบ” ผู้อื่น คนอื่น ตัวอื่น และอื่นๆอยู่เนืองๆ และวันนี้ก็เป็นวันดีๆที่เราตื่น “ก่อน” เวลาประจำ ไม่ใช่เพราะ นาฬิกาปลุกผิดเวลาหรอกนะ แต่เป็นความตั้งใจในคืน “ก่อน” ที่ต้องการตื่น “ก่อน” เพื่อไปกินของอร่อยที่ต้องใช้คำจำกัดความว่า “ตื่นก่อนมีสิทธิก่อน” ยังไงล่ะ เรารู้ว่าคุณอาจรำคาญ คำว่า “ก่อน” ที่เราใช้ไป “ก่อน” หน้านี้ แต่…

หลังจากการเดินทางท่องเที่ยว ตะลอนทัวร์ ทั่วภูเก็ต คงมีบางคนอยากหาที่นั่งสบายๆ จิบอะไรเย็นๆ หม่ำเบเกอรี่ไปพลาง หรือไม่ก็หาอะไรทานเป็นเรื่องเป็นราวเป็นมื้อหนักๆ ไปเลย ถ้าบังเอิญว่าที่พักคุณอยู่ในเมือง พอดีว่ากำลังเบนเข็มออกจากบรรดาหาดต่างๆ เหน็ดเหนื่อยเต็มที่แล้ว ภูเก็ตเรามีร้านขนมเค้กขึ้นชื่อร้านนึง ที่แตกสาขาออกมาจากร้านเดิมในจังหวัดตรัง ที่เรากำลังจะแนะนำก็คือ ร้านริชชี่ สาขาภูเก็ต ที่นอกจากจะมีเค้กอร่อย เครื่องดื่มไว้บริการแล้ว ที่นี่เค้ายังมีข้าว รายการอาหาร และไอศกรีมโฮมเมด ให้เราเลือกสั่งทานได้ตามใจชอบ พอบวกกับหนังสือกองโตที่ทางร้านจัดไว้ให้เลือกอ่านฆ่าเวลาด้วยแล้ว เอาคะแนนเต็มไปจากเราเลยจ้า ที่เพิ่งไปทานมาหมาดๆ ก็คือเค้กนมสดกับกาแฟเย็น ยามบ่ายแก่ๆ คลายร้อนและรองท้องได้ผลชะงัด ใครสนใจจะแวะไปนั่งทานกันก็ ร้านริชชี่ตั้งอยู่บนถนนวิชิตสงคราม…